Abattoir Fermé

ArchiveCalendarAboutContactRepertoireShop

"Of we willen of niet, we moeten samen verder, zij met hun leven, wij in onze rol. We zijn tot elkaar veroordeeld tot het bittere eind."

- Gene Bervoets in De Morgen, 22 maart 2014.

Première: 19 maart 2014.

Reportage van Cobra.be over “Grey Gardens”

Videoreportage van Cobra.be over "Grey Gardens"

[NEDERLANDS] “Grey Gardens” (2014)

In 1975 stootten twee documentaire filmmakers op een door de natuur overwoekerd huis in de anders zo chique buurt van East Hampton, New York. De vervallen villa blijkt bewoond door moeder Edith Beale & haar dochter Edith – ofte Big Edie en Little Edie.

Intimi van de Beales zijn er nauwelijks: ondanks familiebanden met presidentsvrouw Jackie Kennedy (!) raakten de dames door de jaren heen steeds meer geïsoleerd en vereenzaamd. Hun enige gezelschap op het domein bestaat uit vlooien, zwerfkatten en een koppel wasberen dat zich gestaag een weg door muren en plafonds vreet. Little Edie blijkt bovendien getekend door het trauma van een gefnuikte showbizz-carrière. De Beales ontwerpen hun eigen kleren, mijmeren over onbeantwoorde liefdes en treiteren mekaar over vroeger en nu, tot op het punt waar het lachen pijn doet.

Abattoir Fermé heeft een bewerking-naar-toneel al een paar jaar op het verlanglijstje staan…. Met Chiel van Berkel en Gene Bervoets in de rol van moeder en dochter vonden we het geknipte spelersduo. “Grey Gardens” wordt een voorstelling over verpauperde adel, schone schijn en vergankelijkheid.

Credits:
Tekst en regie – Stef Lernous
Spel – Gene Bervoets & Chiel van Berkel
Decor en licht – Sven Van Kuijk
Productie: Abattoir Fermé i.s.m. NONA
Duur: 120 min.

Premièrereeks: 19-20-21-22 & 26-27-28-29 maart in NONA, Mechelen.
Nadien op tournee.

"Breuggelland" : over ‘Apocalypso’ van Abattoir Fermé

“Breugelland”

Karel Vanhaesebrouck

Verschenen in: Jan Baetens, Karel Vanhaesebrouck, Brecht Van Maele (foto’s), Kleine Vlaamse Mythologieën,
Het Balanseer, 2014, pp. 147-150. ISBN 9 789079 202256.
Meer info over het volledige boek vind je hier.

In december 2012 vierde het Mechelse theatergezelschap Abattoir Fermé het einde van de wereld met zijn bonte voorstelling Apocalypso, en dat vijftien avonden op een rij, telkens met de ogen open de afgrond in, om er vervolgens opnieuw luid lallend en zingend uit te kruipen. Voor deze voorstelling baseerde bezieler Stef Lernous zich op Le Grand Macabre (1934), een schier onspeelbaar stuk van Michel de Ghelderode. Voor je de zaal binnengelaten wordt, ijlt acteur Louis Van der Waal op een elektrisch karretje als een bezetene tussen de wachtende toeschouwers. “Hij komt, hij komt!”, schreeuwt de onheilsprofeet, “de Grand Macabre komt.” Vervolgens word je nog even flink onder handen genomen door een waanzinnige arts en zijn wellustige verpleegsters, en mag je vervolgens de zaal betreden. Je waant je op een socialistisch volksfeest, met lange tafels gericht op het podium – slingers in de lucht en varkenskoppen op de feestdis. En vervolgens gaan de lichten uit en begint een ruim vier uur durende wilde avond, met obers, majoretten, go-go-danseressen, een troep fantastische acteurs en twee muziekensembles, maar vooral een ode aan de groteske lichamelijkheid, een bont feest dat zal eindigen op een prachtig eindbeeld.

            Apocalypso mag dan wel een historische mengelmoes én een ode aan populair volksvertier zijn – revue en vaudeville, Félicien Rops, anatomie, volkstoneel, music hall en wat nog allemaal – de voorstelling gaat ook recht naar de Vlaamse esprit zo eigen aan het werk van de Ghelderode. (LEES VERDER)

Read More

Affichebeeld voor “Grey Gardens” (2014)

"We better check on mother and the cats. She’s a lot of fun, I hope she doesn’t die.
I hate to spend another winter here though.
Oh God, another winter…"

- Little Edie uit “Grey Gardens”, in 1975.

"Abattoir Fermé always reach the darkest corners of the soul. Their plays, mostly revolving around fundamental fears, obsessions and dark worlds, easily merge into feverish rituals or dreams impossible to wake up from.
With ‘Lizzie Borden’ (2013), ‘Ghost’ (2013) and ‘Grey Gardens’ (2014), the company has set off on its Americana series, aimed at finding nothing less than a modern American Gothic."

- Entire article & interview; see here.

[NEDERLANDS] Persreacties “Lizzie Borden”

Bloedzusters (***)

Pa gevonden op de sofa, fors bewerkt met een bijl. Stiefma gevonden in bed, haar kop zowat verhakseld. En bloed. Bloed! Bloedheet was het die dag, 4 augustus 1892 in Fall Rivers, Massachusetts. De moord groeide uit tot een van de eerste mediacircussen in Amerika. Wie kon deze gruwel hebben begaan? De dochter zelf? Lizzie Borden?
Als lamme gevaartes hangen in Lizzie Borden, een voorstelling van Abattoir Fermé met het Rits en Nona, twee onthoofde en ontvelde koeienlijven neerwaarts aan een haak. Meer vlees kan vlees niet zijn: geslachte kracht. Op de tippen van haar tenen zal een van de vijf actrices dat vlees bevoelen. Haar witte kleedje ademt onschuld. De toppen van haar vingers doen dat niet. Lizzie Borden zoekt de erotiek van moord en doodslag.
Wellicht is dat het verschil tussen theater en tv. Wat op het scherm een whodunit zou worden, strevend naar één punt, blijkt op scène een rituele reconstructie die steeds nieuwe rondjes draait rond de bloedplas zelf. Met ijzeren emmers en handen gewassen in schuld. Met een gevelde bijl als op een catwalk. Met de vijf Lizzies onder het bloed, dan in bad, dan weer in het bloed. We zien de was en de plas van het leven zelf. Elke reiniging ploetert de scène verder vol.
Moord, leert Lizzie Borden, is slechts in tweede instantie een feit. Het is vooral de expressie van een sudderende psychologie, hier binnen een benauwende huiselijke sfeer. Regisseur Stef Lernous gaat er grijnzend mee om. Ook zijn bloedzusters, studenten nog, switchen volleerd tussen guitig en grimmig, rood en wit, naakt en überthreatraal acteren.
Lizzie Borden werkt op contrasten, maar verbindt vooral een paar lijnen die bij Abattoir Fermé vaker over aparte voorstellingen zijn uitgesplitst. Vooral tekst wordt hier zintuiglijker dan ooit. Kijken en luisteren worden voelen. Dat heb je niet op tv.

- Wouter Hillaert in De Standaard, 13 december 2013

World’s most dangerous jobs, #3: being a stage technician at Abattoir Fermé.

"'Lizzie Borden' verbindt een paar lijnen die bij Abattoir Fermé vaker over aparte voorstellingen zijn uitgesplitst. Vooral tekst wordt hier zintuiglijker dan ooit. Kijken en luisteren worden voelen."

- recensie De Standaard (***), 13 december 2013

[NEDERLANDS] “Lizzie Borden” (2013 - een voorstelling van de Masterstudenten RITS, i.s.m. NONA en Abattoir Fermé)

             

Onder leiding van Stef Lernous zijn zes studenten Spel en drie studenten Podiumtechniek van de Brusselse kunstopleiding RITS momenteel aan de slag met materiaal rond ‘The Lizzie Borden case’ - één van de meest notoire moordzaken uit de Amerikaanse geschiedenis en een geweldige uitdaging voor theaterstudenten.

"Lizzie Borden" maakt deel uit van hun opleidingsparcours: in regie van Stef werken ze twaalf weken lang in professionele omstandigheden aan een theaterproductie en doorlopen ze alle stappen die bij het maken van een voorstelling horen. Het initiatief (opgezet door het RITS, Abattoir Fermé en NONA) wil zo een brug slaan tussen het kunstonderwijs en het werkveld; en wordt daarbij ondersteund door verschillende partners uit het podiumkunstenveld: CAMPO, KVS, cc Genk, De Werf, De Brakke Grond, detheatermaker, Scheld’Apen en Theater Antigone.

De premièrereeks is voorzien van woensdag 11 t.e.m. zaterdag 14 december 2013 in NONA (Mechelen), en reist in het voorjaar van 2014 door naar Gent, Brussel, Amsterdam, Brugge, Genk, Kortrijk en Antwerpen.